PapszunPapszun o: pressing
7 bloków pytań i odpowiedzi, od najnowszego. Każdy prowadzi do konferencji i do momentu w nagraniu.
Aktualizacja: po konferencji z 7 listopada 2026. Pytania i odpowiedzi są streszczeniami redakcji; dosłowne słowa — w transkrypcie pod linkiem.
Legia stwarza dużo więcej sytuacji u siebie niż na wyjazdach. Czy u siebie ma grać wyżej i odważniej, a na wyjeździe czekać na błędy rywala?
Papszun przyznaje, że statystyka jest bezwzględna: u siebie Legia gra lepiej, niesiona przez kibiców. Ale klasowa drużyna musi grać podobnie na wyjeździe; strategia jest ta sama, zespół się nie cofa i chce dominować. Na wyjazdach rywale są wybitnie zmobilizowani, stadiony wyprzedane, a gospodarze nie mają nic do stracenia. Celem numer jeden jest mentalność, w której drużyny nie zaskakują trudności: w Zabrzu zespół był zaskoczony długimi piłkami Górnika, choć trener na to przygotował, a w Krakowie Cracovia osaczyła Legię na początku drugiej połowy i pojawiła się nerwowość. Błędy z Krakowa wyeliminowano, a trzy trudne mecze z Cracovią, Lechem i Górnikiem trener traktuje jako doświadczenie dla drużyny.
Jan Olczak (Żyjemy Sportem) pyta, jak na przygotowania wpłynęła zmiana trenera w Widzewie i czy nowy Widzew czymś zaskoczył.
Papszun mówi, że zna Mateusza Stolarskiego bardzo dobrze i uważa go za jednego ze zdolniejszych trenerów młodego pokolenia — zna jego „patrzenie na futbol”, on zna strategię Legii. Strukturalnie nic się nie zmieniło (4-3-3, pressing); spodziewał się, że Widzew mocniej będzie „szył przez środek”, i tak było, co dało Legii odbiory i sytuacje. Przyznaje jakość rywala: Fornalczyk dwa razy złamał press, przy jednym błędzie między Wszołkiem a Piątkowskim padła „zupełnie przypadkowa” bramka.
Czy to może być tak samo ważny moment jak wiosenny remis z Arką w Gdyni, gdy wszyscy niemal pogodzili się z porażką, a jednak udało się zremisować?
Papszun odpowiada, że każdy mecz jest ważny i że nie można patrzeć wyłącznie przez pryzmat wyniku: przez dziesięć minut mecz znowu wymknął się spod kontroli. Za najcenniejsze uznaje weryfikację zawodników — to, jak potrafią zarządzać meczem i własnymi emocjami. Chwali Motor jako bardzo dobrą drużynę napędzoną przez kibiców i przyznaje, że Legii brakowało spójności w pressingu i dynamizowania akcji. Dodaje, że po sezonie walki o utrzymanie cele zostały przedefiniowane, a mentalności drużyny nie zmienia się „za pomocą pstryknięcia”.
Czy elementy szlifowane w okresie przygotowawczym są już wdrożone, czy zostało coś do poprawienia.
Papszun mówi, że sztab pracuje kompleksowo nad wszystkimi fazami i subfazami w każdym tygodniu. Za dowód bierze same bramki: po wysokim pressingu, po ataku pozycyjnym, po odbiorze w trzeciej tercji i po stałym fragmencie. Taka ma być tożsamość drużyny — nieuzależniona od jednej fazy ani jednego sposobu wejścia w trzecią tercję, skuteczna i szczelna w defensywie, dobra w fazach przejściowych. Przyznaje, że w obronie zabrakło cierpliwości, ale zapowiada, że nie będzie hamował chęci do odbioru i strzelania kolejnych bramek.
Dziennikarz z Poznania pyta, czy błędem nie było wysokie, agresywne podejście do Lecha od pierwszych minut, skoro Lech świetnie gra po fazach przejściowych, a lepsza druga połowa wynikała z gry bardziej cofniętej.
Papszun przyznaje, że pytanie jest ciekawe i musi się nad nim zastanowić. Legia była spóźniona o tempo w pressingu i nieswoja także w niskiej obronie — „jakbyśmy na zaciągniętym ręcznym” przyjechali. Wszystkie bramki padły, gdy drużyna była nisko pod piłką, a Lech wjeżdżał „jak w przysłowiowe masło”. Nie wyklucza własnych błędów w przygotowaniu.
O pierwszą połowę meczu z Górnikiem: defensywnie bez zagrożenia, ale w ofensywie poza jednym stałym fragmentem Legia nie stworzyła przez 45 minut nic — czy trener ma pretensje, że zespół powinien być odważniejszy z przodu.
Pretensji nie ma, choć przyznaje, że chciałby więcej kreowania. Mecz był zamknięty: Górnik dobrze się bronił i nie otwierał, był agresywny i wypychał, więc niewiele dało się zrobić z fazy przejściowej, a w ataku pozycyjnym trudno było utrzymać piłkę w trzeciej tercji i wejść w pole karne. Papszun zdradza, że rywal zagrał odważniej od tyłu, niż się spodziewano, więc pressing zmieniano dwa razy — w trakcie pierwszej połowy i po przerwie — i dopiero wtedy zrobiło się dużo prościej. Górnik przyjechał nastawiony po awansie do finału Pucharu Polski, a mecz szedł zgodnie z planem aż do ostatniej akcji.
Dziennikarz pyta, czy po przerwie spadły intensywność i tempo, skoro pierwsza połowa Legii była pełna pressingu.
Papszun przyznaje, że Radomiak grał bezpośrednio, Legia przegrywała drugie piłki i nie mogła złapać rytmu. W pierwszej połowie odbierała piłkę nisko, płynnie wychodziła z kontrą i wchodziła w trzecią tercję. Po przerwie lepiej grał rywal, napędzony zmianami. Wniosek: trzeba strzelić bramkę wcześniej, gdy Legia kontroluje grę.