PapszunPapszun o: media
6 bloków pytań i odpowiedzi, od najnowszego. Każdy prowadzi do konferencji i do momentu w nagraniu.
Aktualizacja: po konferencji z 15 października 2026. Pytania i odpowiedzi są streszczeniami redakcji; dosłowne słowa — w transkrypcie pod linkiem.
Po wygranej z Wisłą Kraków więcej mówiło się o sędziach niż o grze Legii: źle wskazany wyrzut z autu i ewentualny faul Kapustki. Jak trener i drużyna podchodzą do medialnej otoczki.
Papszun mówi, że w zespole przeszło to bez echa, bo pomyłki sędziów zdarzają się w każdym meczu, także na niekorzyść Legii. Przyznaje, że sędziowie mylą się teraz wyjątkowo często i mają słaby okres, ale kontrowersje zawsze będą w obie strony. Przypomina mecz ze Śląskiem, gdy sędzia po wizycie przy monitorze utrzymał podejrzany karny, a Legia nie rozpaczała. Rozumie żal rywala, ale podsumowuje: mecz przegrała Wisła z lepszą drużyną, nie sędzia.
Roman Kołtoń pyta o gorący temat sędziowski: wypowiedź trenera dla TVP Sport o kontaktach z sędziami, jego uwagę o meczu z sezonu 24/25 i o to, czy po ludzku żal mu Adriana Siemieńca, który jest obiektem hejtu.
Papszun najpierw doprecyzowuje: nie ma nic złego w podaniu ręki sędziemu na evencie czy akcji charytatywnej, „nie dajmy się zwariować”. Ale twardo: „mam ponad 600 meczów grubo i nigdy, nigdy nie zdarzyło się, żebym ja się kontaktował z sędziami prowadzącymi mecz przed meczem, cyfrowo nigdy”. Do przytoczenia tamtego meczu: „może niepotrzebnie to powiedziałem”, nikogo nie oskarża, podzielił się tylko myślą. Siemieńca po ludzku mu żal, ale trzeba poczekać na zbadanie sprawy — „nie palmy na stosie”, bo na razie są „fakty dziennikarskie, fakty, powiedzmy, internetowe”.
Komunikacja z mediami i opinią publiczną — dlaczego trener waży dziś każde słowo.
Papszun mówi, że wypowiedź udzielona w dobrej wierze wraca „przeinaczona, nadinterpretowana, zmanipulowana”, przez co komunikacja z opinią publiczną stała się trudna. Ma wrażenie, że przestaje liczyć się sama piłka nożna, a liczy się to, „co ten Papszun tam powie” — żeby się klikało i szło w świat. Jego zdaniem to nie jest droga do rozwijania polskiej piłki; podstawą powinno być bazowanie na faktach. Kończy wątek autoironicznym „rozgadałem się”.
Czy mówienie o słabszej Legii jest dla trenera dodatkowym bodźcem.
Papszun odpowiada, że nie żyje już motywacją zewnętrzną mediów — ma dużą motywację wewnętrzną i niczego więcej nie potrzebuje. Wierzy w to, co robi, bo jego praca zawsze przynosiła efekty. Dywagacje przed sezonem uważa za normalną część piłki: dziennikarze i komentatorzy są od wybiegania w przyszłość i klarowania rzeczywistości, a on skupia się na codzienności i ma inną robotę.
Czy trener stawia sobie za cel, by sportowe ambicje Legii realizowały się z udziałem wychowanków — tak jak w Lechu Poznań, gdzie o sile zespołu stanowią Antoni Kozubal, Michał Gurgul czy Bartosz Mrozek?
Papszun każe patrzeć na Lecha jak na projekt i docenia jego konsekwencję: strategia nie zmienia się mimo wyników pierwszego zespołu. W Legii, jak twierdzi, takiej ciągłości nie było — dlatego mówi o nowym otwarciu. Chce, żeby akademia, druga drużyna i pierwszy zespół były jednym tworem, bez podziałów, z ciągiem zawodników przechodzących kolejne ścieżki. Przypomina, że nawet w Poznaniu wychowankowie potrzebowali czasu i wypożyczeń, jak wcześniej Jakub Moder czy Kamil Jóźwiak. Na koniec odrzuca medialną tezę, że nie lubi młodych — nazywa ją mitomanią.
Media napisały, że trener chciałby powrotu Radosława Kucharskiego na stanowisko dyrektora sportowego Legii. Jaki jest komentarz?
Papszun mówi, że o doniesieniu dowiedział się od rzecznika tuż przed konferencją. Tłumaczy je wielkością klubu: wokół Legii łatwo wymyślać historie i łatwo połączyć kropki — znajomość obu panów i to, że Kucharski wcześniej chciał go jako trenera. Odcina się od tematu: walczy o utrzymanie, a szukanie dyrektorów sportowych, gdy ci są w klubie, nazywa abstrakcją i nie swoją rolą.