PapszunPapszun o: rola trenera
7 bloków pytań i odpowiedzi, od najnowszego. Każdy prowadzi do konferencji i do momentu w nagraniu.
Aktualizacja: po konferencji z 7 listopada 2026. Pytania i odpowiedzi są streszczeniami redakcji; dosłowne słowa — w transkrypcie pod linkiem.
Co trener sądzi o turbulencjach w Rakowie po swoim odejściu, skoro Dawid Szwarga jest tam już piątym trenerem, i czego spodziewa się po jego powrocie?
Papszun przypomina, że rola trenera jest „tylko i aż” rolą trenera: klub jako organizacja potrzebuje silnych fundamentów i stabilności. Szwarga, przejmując stery po nim, kontynuował dotychczasowy kierunek, a po powrocie Papszuna też nie było rewolucji, tylko zamknięcie cyklu sukcesów i początek nowego. Tak gwałtownych turbulencji po jego odejściu nikt się nie spodziewał, to duże doświadczenie przede wszystkim dla właściciela. Po przejęciu zespołu przez Szwargę nastąpił powrót do „ustawień fabrycznych”, co już widać; według trenera nie trzeba na siłę szukać nowych rozwiązań, jeśli stare się sprawdzają.
Dziennikarz przywołał opinię Zbigniewa Bońka, że obecne wyniki Legii to w większości zasługa trenera, a żeby coś osiągnąć w Europie, klub musi wymienić dziewięciu–dziesięciu zawodników. Czy potrzebne są znaczne wzmocnienia?
Papszun nie zgadza się, że wyniki to głównie jego zasługa: pracują na nie wszyscy ludzie w klubie. On wyznacza kierunek, strategię, standardy pracy i kulturę, a piłkarze zaufali i za tym podążają. Jak każdy zespół Legia potrzebuje jednak wzmocnień i świeżej krwi: niektórzy zawodnicy się nie sprawdzają i będą musieli odejść, na kilku pozycjach graczy jest za dużo, a kadra jest niesymetryczna. Trzeba nad tym pracować w dwóch najbliższych okienkach, krok po kroku naprawiać błędy z przeszłości i umiejętnie korzystać z akademii.
Czy po ujawnieniu listu do Kolegium Sędziów i sporach wokół centrum VAR trener czuje się mniej pewny poziomu sędziowania w lidze.
Papszun odpowiada, że sędziowanie zawsze będzie budziło kontrowersje, bo błędy są wkalkulowane i wpisane w piłkę nożną. Przyznaje, że przez lata miał duże zastrzeżenia, zwłaszcza w końcówkach sezonów, gdy jego drużyna walczyła o mistrzostwo Polski, ale coraz bardziej się wyciszał, bo protesty nic nie dawały. Ujawnione sprawy uznaje za możliwy sygnał do zreformowania środowiska, choć ocenia, że i tak nie jest najgorzej. Sam w temat się nie zagłębia: jego rolą jest przygotować zespół, a kluczowe jest to, żeby błędy nie były świadome.
Dziennikarz legionisci.com pyta o Miletę Rajovicia: czy trener ma jeszcze do niego cierpliwość, skoro kibicom miała się skończyć już na wyjeździe w Szczecinie, i czy rozmawia z zawodnikiem.
Papszun zaczyna od rozdzielenia ról: różnica między trenerem a kibicami powinna być znacząca, bo u niego nie może być takich emocji. Kibiców rozumie — przeżywają, interpretują sytuacje po swojemu i mają prawo wyrażać emocje. O sobie mówi jasno: ma cierpliwość i zaufanie do zawodnika, choć chciałby, żeby ten był skuteczniejszy i wykorzystywał sytuacje. Zwraca przy tym uwagę na to, co dostrzegło niewielu — napastnik miał kluczowe zachowanie przy bramce i udział w kluczowej akcji, czyli pomógł zespołowi. To docenia, ale oczekuje więcej.
Media napisały, że trener chciałby powrotu Radosława Kucharskiego na stanowisko dyrektora sportowego Legii. Jaki jest komentarz?
Papszun mówi, że o doniesieniu dowiedział się od rzecznika tuż przed konferencją. Tłumaczy je wielkością klubu: wokół Legii łatwo wymyślać historie i łatwo połączyć kropki — znajomość obu panów i to, że Kucharski wcześniej chciał go jako trenera. Odcina się od tematu: walczy o utrzymanie, a szukanie dyrektorów sportowych, gdy ci są w klubie, nazywa abstrakcją i nie swoją rolą.
Jak trudno zmienić nastawienie zawodników w drużynie, która przed sezonem miała walczyć o najwyższe cele, a walczy o utrzymanie?
Papszun zgadza się, że łatwiej mają zespoły z góry skazane na walkę o utrzymanie — jako przykład podaje Wisłę Płock, dziś trzecią w tabeli, z zupełnie innym mentalem niż na początku sezonu, gdy grał z nią jeszcze jako trener Rakowa. Przyznaje, że założenia Legii były inne, ale „życie napisało inny scenariusz” i trzeba go udźwignąć. Deklaruje spokój i wzmożone wymagania wobec siebie, sztabu i piłkarzy; użalanie się i zrzucanie odpowiedzialności nazywa najgorszym, co trener mógłby zrobić.
Czy trener dopuszcza odejście obrońcy, wokół którego krążą plotki transferowe?
Papszun odpowiada, że tak nie myśli — jego rolą jest przygotować drużynę i tych zawodników, których ma. O decyzjach transferowych wie i wyraża swoje zdanie, ale to klub podejmuje decyzje strategiczne, a przy naprawdę dobrej ofercie trenerowi pozostaje się z tym pogodzić. Zastrzega, że z perspektywy trenera nie chciałby stracić żadnego z wiodących zawodników akurat na starcie rozgrywek.