PapszunPapszun o: presja
12 bloków pytań i odpowiedzi, od najnowszego. Każdy prowadzi do konferencji i do momentu w nagraniu.
Aktualizacja: po konferencji z 7 listopada 2026. Pytania i odpowiedzi są streszczeniami redakcji; dosłowne słowa — w transkrypcie pod linkiem.
Jaki jest plan na Mateusza Szczepaniaka, który latem był blisko odejścia do ŁKS-u, potem regularnie grał, a ostatnio pojechał z drużyną młodzieżową na mecz Ligi Młodzieżowej UEFA we Francji?
Papszun zawsze dawał szansę młodym, ale na boisku muszą obronić się sami. Ostatnio dyspozycja Szczepaniaka nie była na oczekiwanym poziomie, więc pojechał do Francji, by w słabszym środowisku nabrać pewności i złapać oddech. To bardzo ambitny chłopak, który nałożył na siebie dużą presję, a trener przypomina, że czasem trzeba zrobić krok w tył, żeby zrobić trzy do przodu. Przestrzeń dla niego otworzyły urazy i choroby, szczególnie na pozycji numer 10. W Legii liczy się wygrywanie, a z trzech ostatnich meczów, mimo niezłej gry, były tylko dwa punkty. Wysłanie go na mecz młodzieżówki trener nazywa gestem wobec akademii, która wygrała dwumecz i awansowała.
Legia jest niepokonana od dziesięciu meczów. Czy seria wywołuje dodatkową presję.
Papszun jest bardzo zadowolony z wyników sezonu: średnia 2,2 punktu na mecz, ponad dwie strzelone bramki i mniej niż jedna stracona na mecz. Presji nie czuje, to już historia. Na kolejny mecz patrzy z optymizmem, ale i z czujnością: seria to duża sprawa, kiedyś się skończy, ale lepiej, żeby jak najpóźniej.
Legia – Wisła to jeden z największych klasyków polskiej piłki. Czy trener uświadamia zagranicznym zawodnikom rangę takich meczów.
Papszun mówi, że w ten sposób do tego nie podchodzi, bo w Legii prawie co drugi mecz jest klasykiem, dużym meczem albo meczem pod presją wyniku ze słabszym rywalem. Zespoły bywają w różnych momentach — wielki klub z historią może przechodzić słabszy okres. Legia gra dla swoich kibiców i w każdym meczu daje z siebie 200%, bez względu na rywala; takie wymagania trener stawia zespołowi, także w imię historii i tradycji budowanej przez mecze takie jak te z Wisłą.
Co zrobić, żeby ta sama sytuacja nie powtórzyła się z Motorem, przy presji całego stadionu liczącego na piąte miejsce?
Zdaniem Papszuna piłkarze nie poczują presji, tylko wsparcie — stadion ich poniesie i będzie dwunastym zawodnikiem, tak jak w poprzednim domowym meczu. O to się nie martwi. Liczy, że mądra i świadoma drużyna wyciągnie wnioski i utrzyma większą kontrolę nad meczem, bo pełnej kontroli nie ma nikt.
Czy presja przed meczem z Widzewem, bezpośrednim rywalem w walce o utrzymanie, będzie wysoka i czy po porażce z Lechem łatwo będzie ją z piłkarzy zdjąć?
Papszun mówi, że presja jest na wszystkich drużynach walczących o utrzymanie — chyba jedenastu w tym niesamowitym sezonie. Zostały cztery kolejki i wszystko się w nich rozstrzygnie. Wierzy w efekt codziennej pracy: to nie był dzień Legii, trzeba wrócić do swojego poziomu i zapunktować z Widzewem.
Czy presja przed meczem w Poznaniu jest większa po stronie Lecha, który w walce o mistrzostwo Polski musi wygrać, podczas gdy Legia mogła złapać przynajmniej lekki oddech.
Trener nazywa to ciekawym sposobem myślenia. Dla niego to duży mecz i jeden z klasyków Ekstraklasy, rozgrywany w specyficznym momencie, gdy na koniec rozgrywek decydują się miejsca. Zastrzega, że Legia wciąż nie jest bezpieczna — a jeśli wygrają, zostaną jeszcze cztery kolejki i dwanaście punktów do zdobycia. Presję widzi po obu stronach i zakłada, że oba zespoły będą chciały wygrać.
Czy Mileta Rajović spina się na mecze ligowe — w sparingu od początku był rozluźniony i żartował z kolegami, więc może chodzi o barierę mentalną.
Papszun odrzuca tezę o braku luzu na co dzień: z tym u napastnika nigdy nie było problemu. Przyznaje natomiast, że w meczach widać było brak kontroli nad ciałem i brak swobody w wykończeniu, a w meczu kontrolnym „puściło”. Powtarza, że od początku wierzy w tego zawodnika i że to może być punkt zwrotny, po którym się odblokuje — ale musi to przenieść na boisko, pod presję większą niż w sparingu.
Dziennikarz przywołuje ostry artykuł Przeglądu Sportowego o mentalności Kacpra Urbańskiego i pyta, czy to głowa przeszkadza mu dać Legii to, czego potrzebuje.
Papszun nazywa to trudnym pytaniem i przyznaje, że presja oraz oczekiwania wobec byłego gracza Serie A i reprezentacji są ogromne. Mentalność buduje się przez doświadczenia, a sztab pomaga Urbańskiemu uwolnić potencjał. Ekstraklasa jest „ultrafizyczna” i trudna dla technicznych zawodników, więc musi on pracować nad głową, fizycznością i piłką. Tym razem nie wszedł, bo zmieniono ustawienie.
Legia wychodzi ze strefy spadkowej przynajmniej na kilkanaście godzin — czy czuć ulgę, że seria została przerwana?
Papszun mówi, że najbardziej cieszy go widok uśmiechniętych ludzi wokół drużyny: nie tylko piłkarzy i sztabu, ale też pracowników klubu, których gabinety odwiedzał dzień wcześniej z dyrektorem HR. Podkreśla skalę organizacji oraz gigantyczne zainteresowanie i nadzieje pokładane w drużynie i w nim. Zaraz jednak studzi nastrój: to dopiero początek drogi, każdy kolejny mecz jest ultrawymagający, a liga tak wyrównana, że w drugiej połowie oglądanego tego dnia meczu Rakowa to Termalica nie schodziła z połowy rywala.
Jak trudno zmienić nastawienie zawodników w drużynie, która przed sezonem miała walczyć o najwyższe cele, a walczy o utrzymanie?
Papszun zgadza się, że łatwiej mają zespoły z góry skazane na walkę o utrzymanie — jako przykład podaje Wisłę Płock, dziś trzecią w tabeli, z zupełnie innym mentalem niż na początku sezonu, gdy grał z nią jeszcze jako trener Rakowa. Przyznaje, że założenia Legii były inne, ale „życie napisało inny scenariusz” i trzeba go udźwignąć. Deklaruje spokój i wzmożone wymagania wobec siebie, sztabu i piłkarzy; użalanie się i zrzucanie odpowiedzialności nazywa najgorszym, co trener mógłby zrobić.
Mileta Rajović miał znakomitą szansę, żeby się przełamać, i jej nie wykorzystał. Czy przez to nie zablokował się jeszcze bardziej?
Papszun nie ukrywa, że moment jest trudny i dla drużyny, i dla napastnika, nad którym wisi „fatum niestrzelonych bramek”. Odpowiedzią sztabu jest codzienność: praca się nie zmienia, bo koncepcja i stabilność nie mogą zależeć od wyniku. Dzień po meczu, zwykle wolny, był dniem normalnej pracy — bo to, co zrobiono do tej pory, okazało się za mało. Nikt nie obwinia Rajovicia o porażkę, ale trener będzie od niego wymagał wykorzystywania sytuacji, tym bardziej że w kadrze są inni napastnicy i rywalizacja rośnie.
Czy mecz z Koroną uświadomił trenerowi powagę sytuacji — bo w sparingach niektórzy zawodnicy grali odważniej, a pod presją nie dało się ich poznać?
Papszun nazywa to wielowątkowością. Po pierwsze pogoda: zawodnicy mówili mu, że nie dało się komunikować, a kapitanowi zamarzał aparat na zębach. Po drugie dynamika meczu i braki meczowe — jeden z obrońców pełne dziewięćdziesiąt minut zagrał wcześniej dopiero w listopadzie. Po trzecie waga meczu, kibice, pierwszy mecz i „popularny stres”. Najważniejszy jest jednak przebieg meczu: do straconej bramki spotkanie było pod kontrolą, po niej Legia przestała je kontrolować, a przy stałym fragmencie zespół zrobił coś odwrotnego niż ustalony schemat — i tego trener szuka w presji. Dlatego pracuje nad jednością, organizacją i komunikacją: bronić i atakować ma zespół, nie poszczególne jednostki.